Home Up ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΕΙΚΟΝΕΣ 1821 &  Μ. ΡΕΥΜΑ

ΚΟΥΡΟΥΤΣΕΣΜΕ

    Home Up

    

ΞΗΡΟΚΡΗΝΗ  ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Πηγαίνουμε στην Ξηροκρήνη. Ο Πατριάρχης απουσιάζει στην Αμερική. Χοροστατεί ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Όρθρος, Θεία Λειτουργία, Θείο Κήρυγμα, όλα καλά. Εκκλησία ανακαινισμένη. Κόσμος αρκετός. Ενορίτες; όχι. Η τελευταία ενορίτισσα, ονόματι Αικατερίνη, πέθανε πριν τέσσερα χρόνια. Όσο ευρισκόμουν μέσα στο Ναό άκουα ένα συνεχή  θόρυβο σαν να κυλούσε κάπου νερό. Δεν έδωσα σημασία. Ίσως επηρεασμένος απ’ την ονομασία τής περιοχής. Ξηροκρήνη, άρα  νερό δεν έχει.

Η Θεία Λειτουργία τελείωσε. Η δεξίωσις γίνεται στον γυναικωνίτη. Ανεβαίνω. Βλέπω όμως ότι ο πολύς κόσμος εξαφανίζεται δεξιά σε μια στενή σκάλα. Πού πάνε; ρώτησα. Στο άγίασμα, μου απαντούν. Ακολουθώ. Εισέρχομαι σ' ένα ευρύχωρο παρεκκλήσι. Αριστερά σε μια δεξαμενή κυλά το άγίασμα. Ήταν ο θόρυβος που άκουγα. Αλλά δεν ήταν ή πηγή. Οι προσκυνητές χάνονται από μπροστά μου. Μπαίνουν σε μια  σπηλιά. Ακολουθώ. `Υγρασία παντού. Οι τοίχοι στάζουν. Μικροί σταλακτίτες κρέμονται πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Σχεδόν ακουμπώ στην οροφή. Μου θυμίζει το Ευπαλίνειον όρυγμα τής Σάμου. Το άγίασμα τρέχει κάτω απ’ τα πόδια μας.

Η σπηλιά, άλλού πελεκημένη στο βράχο άλλού χτιστή είναι ελαφρώς ανηφορική. Κόσμος πολύς μπαίνει, λίγοι βγαίνουν. Ευτυχώς χωρούν. Κάπου κάπου υπάρχει και ένας ηλεκτρικός  λαμπτήρας. Προχωρούμε αργά για ώρα πολλή. Ποσά μέτρα  προχωρήσαμε; εκατό; διακόσια; Ίσως και παραπάνω. Δεν  μπόρεσα να υπολογίσω. Τέλος έφθασα στο αγίασμα. Αναβλύζει από τον βράχο. Ύδωρ εκ πέτρας. Πίνουμε και επιστρέφουμε. Στο παρεκκλήσι βλέπω δυο ζευγάρια δεκανίκια κι άλλα τάματα. Φτάνω στον γυναικωνίτη. Οι προσφωνήσεις και οι αντιφωνήσεις είχαν τελειώσει. Είχε αρχίσει το κέρασμα. Κάθομαι ανάμεσα σε δύο πρεσβυτέρους. Τον εφημέριο Διπλοκιονίου (Μπεσίκτας) και τον εφημέριο Μεγάλου Ρεύματος (Αρναούτκιοϊ). Πιάσαμε κουβέντα. Εξελίχθηκε εις αποκαλύψεις.

Αρχίζω τις ερωτήσεις: - Είδα κάτι πατερίτσες επάνω, ποιος τις άφησε; - Οι «λεγάμενοι» μου απήντησε. Εδώ, πάτερ μου, γίνονται πολλά θαύματα. Έρχονται «λεγάμενοι»  απ’ όλα τα μέρη τής Τουρκίας, λούζονται με το αγίασμα, πίνουν και θεραπεύονται. 'Επειδή εδώ δεν υπάρχει τακτικός εφημέριος, ερχόμαστε εμείς εκ περιτροπής και λειτουργούμε κάθε Σάββατο. "Έρχονται πολλοί. Το καλοκαίρι εκατοντάδες. Γεμίζει ο ναός, οι γυναικωνίτες, η αυλή. Όταν γίνεται ή Μεγάλη Είσοδος στρώνονται στο δάπεδο τού ναού τόσοι πολλοί που δυσκολευόμαστε να περάσουμε. Μας ζητούν να τούς κοινωνήσουμε. Αυτό δεν είναι για σας, τούς λέμε. Τούς δίδουμε όμως λίγο ψωμάκι κομμένο σαν αντίδωρο προς παρηγοριά τους. Ανεβαίνουν στο αγίασμα, λούζονται, πίνουν, ζητούν να προσκυνήσουν Σταυρό. Τον βάζουμε σ' ένα τραπεζάκι και τον προσκυνούν. Δεν τον κρατούμε γιατί υπάρχουν καταδότες. Θα μας καταγγείλουν ότι κάνουμε προσηλυτισμό. Τα δεκανίκια πού είδες τα άφησαν πέρυσι. Μάλιστα ένας ήρθε απ’ το Ερζερούμ. Είδε όραμα τον Άγιο Δημήτριο. Θα πας, του λέγει, στο τάδε μέρος και θα λουσθείς τρεις φορές στο αγίασμα μου και θα θεραπευθείς. Ξεκίνησε απ’ τα βάθη της Μικράς Ασίας, ήλθε, έπραξαν όπως του παρήγγειλε ο Άγιος και έγινε καλά.

Ήλθε με πατερίτσες και έφυγε πηδώντας. Άφησε στον Άγιο τα δεκανίκια του. Είναι αθώες ψυχές πάτερ μου, και τις ακούει ο Θεός. Και συμπληρώνει ο εφημέριος του Μεγάλου Ρεύματος, με την ωραία Πολίτικη προφορά του. -Δέκα πέντε χρόνια παπάς είμαι, άμα ένα όραμα δεν είδα. Αυτοί « λεγάμενοι » είναι, αλλόθρησκοι είναι, οράματα βλέπουν, όνειρα βλέπουν. Τι πράγματα είναι αυτά; Του απαντώ: - Εμείς, πάτερ μου, βρισκόμαστε μέσα στην αλήθεια, κολυμπάμε μέσα στο θαύμα της Εκκλησίας. Δεν χρειαζόμαστε οράματα. Άμα ζεις μέσα στο άπλετο φως, τι θα σε ωφελήσει το φως ενός κεριού ή έστω μιας λαμπάδας; Αυτοί ζουν μέσα στα πηχτά σκοτάδια, στο ψηλαφητό σκότος. Γι' αυτό τούς δίδει ο Άγιος Θεός λίγο φως, κάποια οράματα, κάποια θαύματα.

-       Αν είναι έτσι καλά είναι... μου απαντά ο εφημέριος του Μεγάλου Ρεύματος.

Και κάτι ακόμη για τον Άγιο Δημήτριο Ξηροκρήνης (Κuruçesme). Καταγράφει  Σκαρλάτος ο Βυζάντιος κάτι πού συνέβη στα 1827 περίπου.  Ήταν αυτόπτης μάρτυς.

«Νομίζω ότι βλέπω ακόμη την γείτονα μου Οθωμανίδα Baϊδέν μετά του πρασίνου αυτής επενδύτου (ήτo εμίρισσα) εισερχόμενη στο τον ναό του Αγίου Δημητρίου τον εν τη Ξηρά Κρήνη, σννηγμένον του πλήθους όλου εις τον εσπερινό, και κρατούσαν δέσμη κηρίων, τα οποία άνηπτε προ της εικόνας του Αγίου, εις το αγίασμα του οποίου είχε προσφύγει ποτέ νοσούσα και έτυχε της ιάσεως!»  

 

horizontal rule

       Αρχιμανδρίτης π. Δοσίθεος

horizontal rule

 

 

Home ]
Last modified: JULY 26,  2017